سخن امروز- از قطعی برق بازم بگم . می دونم شاید براتون تکراریه ولی دیگه منو از زندگی بیزار کرده. هر روز ساعت ۱۲ تا ۱۴ تو محل کارمون خاموشی داریم و از گرمای طاقت فرسای شهرمون مستفیض میشویم. ساعت ۲۰:۳۰ تا ۲۲ ٬ خونمون برق نداریم و باید تو تاریکی فسقل بندازیم هوا. اما امروز وقتی از سرکار اومدم خونه متوجه شدم از ساعت ۱۴ برق رفته. هم گرمای ۱۲ تا ۱۴ ادارمون را نوش جان کردیم هم گرمای ۱۴ تا ۱۶ منزل را. الانم زنگ زدم فوریت های برق گفتند :«قطعی برق بعدازظهر به خاطر افتادن تیرچراغ برق بوده ولی سهمیه خاموشی شما هنوز پابرجاست» وای یعتی یک ساعت دیگه هم برق خواهد رفت.

خداییش مردم قانعی داریم. هر بلایی سرمون بیارند بازم سرمون پایینه و هیچی نمیگیم. اگه همچین برنامه ای تو کشورهای غربی اتفاق میفتاد رئیس جمهورشان استعفا می داد چه برسه به وزیر انرژی. اما اینها تازه منت می ذارند باید هر روز دوبار خاموشی داشته باشیم . همین که یک بار خاموشی داریم باید کلاهمون را بندازیم هوا.بنزینمون را سهمیه بندی کردند ٬ گازمون را سهمیه بندی کردند ٬ آب را جیره بندی کردند ٬ برق را جیره بندی کردند موندم این تلفن چرا سهمیه بندی نمیشه. برعکس تو تبلیغات تلویزیون باباهه برای دخترش با موبایل داستان حسین کرد شبستری تعریف می کنه.

فعلا یک شماره روابط عمومی سازمان برق را گرفته ام فردا زنگ می زنم شلوارشون را می کشم پایین.اگه جواب نداد زنگ می زنم به روابط عمومی وزارت نیرو. شایدم مرخصی گرفتم رفتم اداره برق .می دونم نتیجه نداره. ولی پیش وجدان خودم اقلا سربلند می مونم که مثل ده ها میلیون گاوی نیستم که ظلم آشکار را بالای سرشان می بینند  و دم نمی آورند. ۱۰ درصد حقوق من پای مالیات میره. حق دارم آسوده زندگی کنم.

خاطره امروز

روز هفتم و هشتم آبانماه تو دفترچه خاطرات من خالیهبنابراین خاطرات ۹/۸/۱۳۷۷ را پی می گیرم. صبح که بیدار شدم متوجه شدم عباس گاگول(دوست و همشهریم) برای اولین بار رفته بیرون خرید کرده. منو عباس همسفره ای بودیم. این عباس هیچ وقت بیرون نمیرفت واسه خرید ولی غذا را اون درست میکرد. واسه همین تعجب کرده بودم کله سحر رفته بود خرید.

ساعت ۸:۱۵ این ابایزید وسط سالن داد زد:«کسی ساعت ۸ تو شهرصنعتی کلاس داره با من بیاد»کلی خندیدیم بهش. آخه اگه کسی پیدا نمیشد باهاش بره اونم نمی رفت. اتفاقا من می خواستم یک تلفن بزنم از شهر صنعتی. اون موقع ها تلفن کارتی کم بود. یکی تو دانشگاه داشتیم یکی تو باغ ملی یکی هم تو شهر صنعتی مخابرات بود. بنابراین باهاش همراه شدم. در مورد شهر صنعتی یک توضیحی بدم. دانشگاه ما دو شعبه داشت . یکی تو خیابان قنات و یکی تو شهرک صنعتی. درسهای پایه و عمومی مون بیشتر تو شهر صنعتی برگزار میشد و درسهای اصلی و اختصاصیمون تو قنات.شهرک صنعتی یک کم از خوابگاهمون دور بود بنابراین معمولا دودر می کردیم.

وقتی به شهر صنعتی رسیدیم من یک تلفن زدم به مجید (دوست دوران راهنمایی و دبیرستان) و از احوال او پرسیدم. بیشتر دوستان من از جمله مجید ٬ محمد و علیرضا تو کاشان قبول شده بودند و از بین بچه های دبیرستان من فقط اراک قبول شده بودم. بنابراین حسابی حسودیم میشد به مجید. از این بیشتر حسودیم میشد که مجید و محمد و علیرضا با هم خونه گرفته اند. کاش من کاشان را انتخاب می کردم تو انتخاب دانشگاه. ولی اگه کاشان را انتخاب می کردم ماجراهای خفن که برای من اتفاق نمیفتاد. چون خوابگاه ما درکل ایران تک بود.خلاصه تلفنی هم به خونه زدم و سوار ماشین شدم و برگشتم به خوابگاه. عجب آدم بیکاری بودم که به خاطر تلفن اینهمه راه را برم و برگردم.

وقتی رسیدم خوابگاه نمی دونم چی شد با غلامعباس (بچه بروجرد) کشتی گرفتم و اونو با اون هیکل سنگینش بر زمین کوبیدم. نوید جان ما هم مثل تو کشتی گیر بودیم.بعد غلامعباس با ممد قورت(دوست و همشهری) کشتی گرفت و این دفعه غلامعباس بود که پیروز میدان شد.بعد با جواد کثیف آلوده(همخوابگاهی کرجی) مبارزه کردم. این هم دیوونه بود. منو یک گوشه ای گیر آورد و از چپ و راست به بازوهام مشت کوباند. کلی درد گرفت.

محمد می خواست بره دانشگاه که غذا بگیره. ما هم ازش خواستیم فیش ما رو هم بگیره. ولی محمد زیر بار نرفت. اما غلامعباس قبول کرد به شرطی که ۲۵ تومن بابت هر فیش به عنوان کارمزد بهش بپردازیم. ما هم قبول کردیم و فیشها را بهش دادیم که برامون غذا بگیره. هر فیش ۸۰ تومن بود اون زمون. الان را نمیدونم.

بعدازظهر تو سالن با بچه ها نوارترانه گوش میکردیم. اون موقع نوار ترانه گوش کردن تو خوابگاه یک ریسک بود. مثل الان نبود همه موبایل داشته باشند و هندزفری و بند و بساطی. یک ضبط تو خوابگاه داشتیم و یکی دو نفر هم واکمن داشتند.غلامعباس که داشت چرت میزد با صدای ضبط از خواب بیدار شد و غرولند می کرد. یک نوار هم از آرش(بچه اصفهان) گرفته بودم که موزیک تایتانیک داشت. اون زمونها تایتانیک تازه اومده بود و همه عشق تایتانیک داشتند. ما هم گوش می کردیممو خودمون را جای جک تو آغوش رز حس می کردیم که یک دفعه افشین پشمک(متصدی خوابگاه) اومد و مشاشم(همون جعفر دوست ملایری) سریع ضبط را زیر پتویش قایم کرد و خوشبختانه ندید وگرنه زیرآبمون زده میشد.

 غروبی رفتیم کلاس و برگشتنی من و عباس و نیما(دوست کرجی) و احمد آلن دلون(دوست و همشهری) برای تلفن زدن روبرو دانشگاه عشق و سنگک ایستادیم. منظورم دانشگاه علم و صنعت هستش که چسبیده به دانشگاه ما بود. همیشه آرزو داشتیم به جای دانشگاه آزاد یک صد متر این طرف تر یعنی دانشگاه عشق و سنگک قبول میشدم. آخه خیلی اورت بود. خلوت و آروم. هیچ گیری بابت آستین کوتاه و چادر نمی دادند. اتفاقا دانشجوهای لیدی & جنتلمنی داشتند و مثل دختران دانشگاه ما آرایش خفن نمی کردند و مثل پسرهای دانشگاه ما تیپهای هشل هفت نمی زدند. اینه که میگن آدمو محدود کنی بیشتر هیز میشه.

 خلاصه ما به بهانه تلفن زدن یک کم دخترهای اون دانشگاه را دید می زدیم. بحث سر سریال روزگار جوانی شد که اتفاقا این شبها حدود ساعت ۱ پخش مجدد داره. اون موقع تازه داشت این سریال را پخش می کردند. نیما ادعا می کرد که فیلمنامه این سریال را تا قسمت ۱۳ ام اون نوشته. اما حق اونو خوردند و اصلا تو تیتراژ سریال اسمشو نیاوردند.عباس هم مرتب مسخره بازی درمی آورد و مزه می پروند. ولی من چون دوست صمیمی نیما بودم عباس را ملامت کردم که وقتی داره یکی حرف می زنه هی ذرت پرت نکنه.

برگشته چند تا نان بربری گرفتیم و اومدیم خوابگاه. افشین همون دم درب به ما گفت مالیاتش را بده. منم چون از بچگی دوست داشتم مالیات بدم یکی از نون ها را به افشین دادم. بعد رفتم یک چرت خوابیدم. ساعتی بعد با صدای عباس بیدار شدم که شام حاضره. سفره را انداختم. اما  عباس یک دفعه غیبش زد. رفتم اتاق مطالعه دیدم با بچه ها داره بحث می کنه. منم اومدم پایین و چون خیلی گرسنه بودم به اتفاق آرش و ابایزید  والبته در غیاب عباس غذا را نوش جان کردیم و فقط یک کف دست غذا برای عباس نگه داشتیم.وقتی عباس اومد و متوجه کم بودن سهمش شد از من دلخور شد و قهر کرد و برای خودش تخم مرغ درست کرد و خورد. بیچاره غذا درست کرده بود واسه ما  اما خودش نخورد.

پ-ن- تازه برق اومده و من حس کامنت گذاشتن برام نمونده. ایشالله جمعه برای دوستان کامنت میدم.